luchtruimteindeling

Luchtruimteindeling is de wijze waarop een land zijn luchtruim ordent en beheert om veilig, doelmatig en milieuvriendelijk luchtverkeer mogelijk te maken. Het omvat de ruimtelijke (horizontale en verticale) indeling van het luchtruim, de toekenning van ATC-diensten, en de aanwijzing van bijzondere gebieden en routings. Het doel is vooral om ruimte te bieden aan zowel IFR- als VFR-verkeer met behoud van veiligheid en efficiëntie.

Een belangrijk onderdeel is het onderscheid tussen gecontroleerd en ongecontroleerd luchtruim. In gecontroleerd luchtruim wordt luchtverkeersleiding geboden en wordt verkeer actief gescheiden. Ongecontroleerd luchtruim heeft doorgaans geen routinematige ATC-diensten. Het luchtruim is verder onderverdeeld in klassen of secties die aangeven welke ATC- en operationele regels van toepassing zijn, vaak op basis van ICAO-standaarden en EU-regelgeving.

Daarnaast bestaan er specifieke elementen zoals CTR's (control zones) rondom luchthavens, TMAs of TMZ's (terminal control areas) die lager gelegen, drukbezochte gebieden regelen, en de upper-lower verdeling van het luchtruim. Ook worden routings en airways vastgesteld, inclusief ATS-routes en navigatienormen (zoals PBN/RNAV) die efficiëntie en herhaalbare trajecten mogelijk maken.

Bijzondere luchtgebieden zoals restricted, danger en military operations areas vallen ook onder de luchtruimindeling en zijn bedoeld voor veiligheid en operationsplanning. De nationale overheid en de luchtvaartautoriteit werken samen met de luchtverkeersleider LVNL, Europese instanties zoals Eurocontrol en de Europese Unie voor afstemming onder het Single European Sky-beleid.

Doorlopende evaluatie en herindeling houden rekening met verkeersgroei, technologische ontwikkelingen en milieu-impact.