laadinstallaties

Laadinstallaties zijn systemen en apparaten die elektrische voertuigen mogelijk maken te laden. Ze bestaan uit laadpunten op openbare locaties, laadpunten bij bedrijven en woning-gerelateerde wallboxes, en het bijbehorende ondersteunende beheer- en meetapparatuur. Een laadinstallatie levert wisselstroom (AC) of gelijkstroom (DC) aan het voertuig en kan lokaal of op afstand worden aangestuurd en gemeten.

Er zijn verschillende laadniveaus. AC-laden gebeurt meestal via woningen, kantoren en openbare laadpunten met vermogens van enkele kilowatt tot ongeveer 22 kW. DC-snelladen levert direct DC-stroom en biedt hogere snelheden, vaak tientallen tot enkele honderden kilowatt, waardoor een voertuig sneller kan laden. Het type aansluiting en de snelheid hangen af van de locatie, het voertuig en de netinfrastructuur.

In Europa is Type 2 de gangbare aansluiting voor AC-laden, terwijl DC-snelladen doorgaans gebruikmaakt van CCS of CHAdeMO (met CCS als de wijdverspreide standaard in nieuwere voertuigen). Technische normen omvatten IEC 62196 en IEC 61851, met interoperabiliteit ondersteund door protocollen zoals OCPP voor afstandsbeheer en validatiemogelijkheden voor roaming en facturering.

Beheer en economie spelen een rol: laadinfrastructuur kan met RFID, apps of accounts worden geactiveerd, en tariefstructuren kunnen per aanbieder variëren. Tot integriteits- en veiligheidsaspecten behoren aardings- en beschermingsmiddelen, ringleiding voor metering, en weersbestendige behuizingen voor buitengebruik.

Installatie en regulering raken aan de capaciteit van de elektrische installatie, kabelverplichtingen, vergunningsprocedures en aansluiting op het net. Onderhoud en veiligheidstests zorgen voor betrouwbaarheid en naleving van lokale normen en Europese richtlijnen. Toekomstige ontwikkelingen brengen mogelijk voertuig-tot-net (V2G) en grotere interoperabiliteit met verschillende netwerken.