invoeging

Invoeging is een Nederlands begrip dat verwijst naar het plaatsen of opnemen van iets in een groter geheel. Het kan gaan om het toevoegen van inhoud aan een tekst, het invoeren van gegevens in een databestand, of het opnemen van een bepaling in een wet, contract of reglement. De precieze betekenis hangt af van de context, maar het kernidee is steeds: iets anders aan een systeem of tekst toevoegen zonder de oorspronkelijke structuur geheel op te geven.

In de redactie en tekstvorming verwijst een invoeging meestal naar een aanvullende tekstuele eenheid die in een alinea wordt geplaatst, zoals een verduidelijking, voorbeeld, voetnoot of bronvermelding. Invoegingen kunnen tussen komma’s of tussen haakjes staan en dienen vaak ter ondersteuning of toelichting van de hoofdtekst. Ze kunnen de lezer extra context geven zonder de hoofdboodschap te onderbreken.

In de taalkunde kan invoeging verwijzen naar het proces waarbij een element in een zin of woord wordt ingevoegd, bijvoorbeeld een woord of morfeem, of een zinsdeel met een discoursfunctie zoals een tussenliggende uitleg. Sommige talen laten infixen of inserties toe, terwijl in andere talen dergelijke toevoegingen pragmatisch of syntactisch gemarkeerd worden.

In juridische en administratieve contexten wordt vaak gesproken van invoeging van een bepaling of clausule in een contract, wet of reglement, waardoor de relevante rechtsregel wordt uitgebreid, gewijzigd of verduidelijkt.

Synoniemen zijn onder meer toevoeging, insertie en interpolatie, afhankelijk van de context. De term benadrukt steeds het doel van een bouwstuk dat in een groter systeem wordt geïntegreerd.