inslagvlak

Inslagvlak (van het Nederlandse woord inslag, “impact”, en vlak, “vlak”) is de term voor de oppervlaktestructuur of zone die ontstaat op een oppervlak wanneer een voorwerp erin slaagt te kaatsen of te raken. In de geologische en planetarische wetenschappen wordt hiermee doorgaans het platliggende of opliggende gebied binnen het doelmateriaal bedoeld waar de energie van de inslag als eerste wordt vrijgegeven en waar de meeste vervorming optreedt.

Het inslagvlak kan in veel gevallen redelijk vlak zijn, maar bij oblique (scheve) inslagen of bij materialen met verschillende sterktes kan het vlak onregelmatig, gebogen of gefacetteerd zijn. De oriëntatie en kenmerken van het inslagvlak hangen af van de inslagsnelheid, de invalshoek, de samenstelling en sterkte van het doel, en de vorm van het inslaande voorwerp. Door onderzoek aan het inslagvlak kunnen wetenschappers afleiden onder welke omstandigheden de inslag heeft plaatsgevonden, zoals de inslagsnelheid, de invalshoek en de energie.

In meteorietkunde en craterkunde wordt het inslagvlak gebruikt om de relatie tussen het inslaand object en het doelmaterieaal te bestuderen, bijvoorbeeld in het onderzoeek naar schokgefaseerde vervorming, smelten of breuk rondom het vlak. Buiten de planetairwetenschap is het concept relevant in materialenonderzoek, forensische contexten en ballistiek, waar een inslagvlak helpt bij het reconstrueren van de richting en intensiteit van een impact.

Samenvattend beschrijft het inslagvlak de typische oppervlaktestructuur gevormd door de impact en dient het als ankerpunt voor het interpreteren van impactomstandigheden.