insectenbescherming

Insectenbescherming is het geheel van beleid en praktijken gericht op het behoud en herstel van insectenrijkdom en hun leefgebieden. Insecten vormen een grote groep organismen die cruciaal is voor ecosystemen: bestuiving, natuurlijke plaagbestrijding, afbraak van organisch materiaal en voedsel voor andere dieren. Door verstoring van leefgebieden en milieuproblemen staan veel soorten onder druk.

Oorzaken van achteruitgang zijn onder meer verdunning van leefgebieden door landbouwpraktijken en urbanisatie, intensivering, gebruik van pesticiden, klimaatverandering, invasieve exoten en licht- en geluidsoverlast. Voor vele insectensoorten bestaan data- en kennislekken, waardoor zeldzame of onbekende soorten moeilijk te beschermen zijn.

Belangrijke beschermingsmaatregelen zijn onder meer het behoud en herstel van habitats, zoals bloemrijke akkerranden, natuurranden, wetlands en bosranden; ecologische netwerken die verbindingen tussen leefgebieden leggen en migratie mogelijk maken; vermindering of gefaseerde vermindering van chemische bestrijdingsmiddelen en inzet van geïntegreerde gewasbescherming. Daarnaast spelen beschermde gebieden en Natura 2000 een rol, net als monitoring en onderzoek om trends te volgen. Publieke betrokkenheid en educatie dragen bij aan bredere steun voor beschermingsinspanningen.

Publieke en beleidsmatige instrumenten omvatten nationale natuurwetgeving en EU-beleid zoals Natura 2000, de Habitats- en Vogelrichtlijnen, en bijbehorende subsidies voor biodiversiteitsmaatregelen in de landbouw. Monitoring, onderzoek en participatie van burgers via citizen science dragen bij aan gerichte beschermingsinspanningen.

Uitdagingen voor insectenbescherming zijn onder meer het verkrijgen van betrouwbare cijfers over veel soorten, afstemming tussen landbouwproductie en biodiversiteit, langlopende financiering en klimaatbestendigheid. Een geïntegreerde aanpak die beleid, wetenschap en maatschappelijke betrokkenheid samenbrengt, biedt de beste kans op duurzame bescherming.