inactiverings

Inactivering is het proces waarbij de activiteit van een stof, cel, virus of eiwit wordt verminderd of opgeheven. De inactivering kan tijdelijk of permanent zijn, afhankelijk van de gebruikte methode en de aard van het object. In laboratorium- en medische contexten wordt meestal gesproken over inactivatiemethoden die veiligheid, stabiliteit en interpretatie van onderzoek waarborgen.

Mechanismen van inactivatie zijn onder meer fysiek, chemisch en biologisch van aard. Fysieke inactivatie omvat verhitting, straling of veranderingen in pH waardoor moleculen denatureren of structuren verliezen. Chemische inactivatie gebeurt door reagentia die covalent of niet-covalent interacteren met de doelmolecule, bijvoorbeeld door crosslinking of alkylatie. Biologische inactivatie kan bestaan uit enzymatische degradatie of inactivatie van functionele eiwitten door remmers of verlies van cofactoren. Sommige inactivaties zijn reversibel, andere permanent.

Toepassingen zijn breed. In vaccinologie worden ziekteverwekkers of toxines inactief gemaakt zodat ze veilig kunnen worden gebruikt om immuniteit op te roepen zonder ziekte te veroorzaken. In desinfectie en steriliteit worden microben inactief gemaakt zodat materialen en omgevingen veilig blijven. In laboratoriumsituaties kan inactivatie worden toegepast om metabolische activiteit te stoppen of om storende eiwitactiviteiten in assays te verminderen.

Het begrip inactivatie is belangrijk voor veiligheid, betrouwbaarheid en kwaliteitscontrole in de biowetenschappen en gezondheidszorg. Het vormt een tegenhanger van activatie, waarbij een stof of proces juist activiteit wint.