funderingsmethoden

Funderingsmethoden verwijst naar de technieken die worden toegepast om een bouwconstructie op de ondergrond te plaatsen en de verticale lasten naar de bodem over te dragen. De keuze hangt af van de draagkracht en zettingsgevoeligheid van de ondergrond, het gewicht van de constructie, de waterstand en nabijgelegen gebouwen. Funderingen worden doorgaans onderverdeeld in ondiep en diep.

Ondiepe funderingen worden meestal toegepast wanneer de ondergrond vlak onder het maaiveld voldoende draagkracht heeft. Voorbeelden zijn plaatfunderingen, strokenfunderingen en puntfunderingen. Een plaatfundering is een betonnen plaat onder meerdere wanden of kolommen. Een strokenfundering loopt onder dragende muren en verdeelt de belasting over een lang, lineair contactvlak. Een puntfundering ondersteunt individuele kolommen via afzonderlijke voetpunten. Deze methoden maken doorgaans gebruik van beton of staal en worden toegepast bij relatief lichte constructies of stabiele bovengrond.

Diepe funderingen worden toegepast als de bovengrond onvoldoende draagkracht levert of sterk zet. Palenfunderingen vormen hier de kern, met palen van staal, beton of hout die in diepe grondlagen worden geplaatst. Pijlen kunnen worden gedreven of geboord, vaak gecombineerd met een dwarse of langsdragers voor de lastverdeling. Daarnaast bestaan afleidingen zoals geboordecaissons in sommige situaties. Diepe funderingen zijn duurzamer bij zwakkere of vervuilde ondergrond en bij grote wordtbelastingen.

Grondverbetering en ontwerpprocessen worden soms ingezet om de draagkracht te verhogen of zetting te controleren, via methoden zoals vibrocompactie, injectie van grout of andere grondverbeteringstechnieken. Het ontwerp volgt geotechnische onderzoeken, normenkaders en lokale bouwvoorschriften om veiligheid en duurzaamheid te waarborgen.