flensnormen

Flensnormen zijn normen die de afmetingen, toleranties en eigenschappen vastleggen die nodig zijn om flensverbindingen in leidingsystemen uitwisselbaar en veilig te maken. Ze definiëren onder meer de flensafmetingen (buisdiameter, boutgatenpatroon, dia van de boutcirkel, flensdikte), het type flens en het contactvlak, evenals de druk- en temperatuurclassificaties en het materiaal van de flens.

Verschillende aspecten worden door flensnormen behandeld. Ze beschrijven de verschillende randtypes (bijvoorbeeld Raised Face RF, Flat Face FF) en RTJ-vlakken (ring-type joint), en ze erkennen de verschillende flensaansluitingen zoals slip-on, weld neck, blind en socket weld. Daarnaast geven ze richtlijnen voor de materiaalklassen en de productiemethoden waarmee flenzen gefabriceerd moeten worden.

Grote normfamilies zijn internationaal van belang. Europese normen (EN/ISO) vormen een belangrijke referentie, met EN 1092-1 als een veel gebruikte bepaling voor metalen flensen in Europa. De Amerikaanse normen (ASME/ANSI B16.5) gelden breed in Noord-Amerika, terwijl Japanse normen (JIS) en de internationale ISO-standaarden ook wereldwijd in verschillende markten worden toegepast. ISO 7005-familie omvat internationale richtlijnen voor pippijpflenses en wordt vaak gebruikt waar internationale samenhang vereist is.

De keuze voor een bepaalde flensnorm hangt af van regio, dienstomstandigheden (druk en temperatuur), materiaalkeuze en compatibiliteit met pakkingen en boutmaterialen. In praktijk moet een flens voldoen aan de relevante norm om veilige en duurzame aansluiting te waarborgen. Inspectie, markering en documentatie (certificaten en testresultaten) spelen een aanvullende rol bij kwaliteitsborging.