enkeling

Enkeling is een Nederlands zelfstandig naamwoord dat verwijst naar een persoon die solitair is of zich eenzaam voelt, oftewel een loner of iemand met weinig sociale contacten. Het woord kan neutraal zijn, maar ook licht denigrerend bedoeld worden afhankelijk van de context. In het dagelijks taalgebruik wordt het gebruikt om iemand te beschrijven die de neiging heeft om alleen te leven of weinig contact met anderen te hebben. Het kan eveneens verwijzen naar iemand die maatschappelijk gemarginaliseerd is of buiten de groep staat.

Etymologie en verwerving van betekenis: Enkeling is afgeleid van enkel, dat “enig, solo” betekent, met het achtervoegsel -ling waarmee een eigennaam voor een persoon ontstaat. De combinatie duidt van oorsprong op een enkelvoudige, enige persoon. Het woord is in het Middelnederlands en daarna in de moderne taal aangetroffen; de meervoudsvorm is enkelingen.

Gebruik en nuance: In literatuur en media kan enkeling worden ingezet om isolatie of afzondering op te roepen, zonder klinische connotaties. Het is niet synoniem aan kluizenaar; termen als buitenstaander, loner of solitaire kunnen vergelijkbaar betekenissen dragen, maar hebben soms verschillende nuance. Een enkeling verwijst doorgaans naar een individu, niet naar een groep; uitdrukkingen als “een enkeling” of “een enkeling staat er alleen voor” komen dan ook voor.

Zie ook: Eenzaamheid en sociale isolatie; Recluse; Outsider.