emissiestandaarden

Emissiestandaarden zijn regelgeving die limieten stelt aan de hoeveelheid verontreinigende stoffen die een bron of product in de atmosfeer mag uitstoten. Ze zijn bedoeld om de luchtkwaliteit te verbeteren, de volksgezondheid te beschermen en klimaatverandering te beperken. Emissiestandaarden kunnen betrekking hebben op verschillende sectoren, zoals voertuigen (personenauto’s, bedrijfswagens, vrachtwagens, motorfietsen), schepen, vliegtuigen en industriële installaties, en op stoffen zoals stikstofoxiden (NOx), fijn stof (PM), koolmonoxide (CO), zwaveldioxide (SO2) en broeikasgassen zoals kooldioxide (CO2).

Regelgeving is meestal nationaal of regionaal, maar kan internationaal geharmoniseerd zijn. In de Europese Unie bestaan voertuignormen bekend als Euro 1 tot Euro 6/VI voor lichte en zware voertuigen, met testcycli zoals NEDC en WLTP. In de Verenigde Staten worden normen vastgesteld onder de Clean Air Act, met Tier-niveaus en strengere regels in California via CARB. China voert China VI door en India hanteert BS-VI; andere regio’s volgen vaak UNECE-regelgeving voor voertuigemissies en industriële emissiegrenswaarden.

Naast voertuigen bestaan er industriële emissie- en procesnormen, gekoppeld aan vergunningen, toezicht en maatregelen zoals de best beschikbare technieken (BAT) en emissiegrenzwaarden (ELV) voor fabrieken en centrales. Naleving wordt doorgaans aangetoond door testen, certificering en rapportage, met hulpmiddelen als laboratoriumtesten, rijtesten en zelfs op locatie uitgevoerde PEMS-metingen (portable emission measurement systems).

Invloedrijk zijn emissiestandaarden gebleken in het verlagen vanNOx- en PM-emissies en het stimuleren van technologische innovatie, hoewel ze ook kosten en nalevinguitdagingen met zich meebrengen voor industrie en consumentensectoren.