contextualisaties

Contextualisatie is het plaatsen van informatie, feiten of handelingen binnen de relevante omgeving of achtergrond om betekenis en begrip te vergroten. In onderzoeks-, onderwijs-, journalistieke en beleidsmatige contexten verwijst contextualisatie naar het expliciet maken van de omstandigheden waarin iets gebeurt of is ontstaan, zodat conclusies juist en reproduceerbaar kunnen worden getrokken.

Dit gaat verder dan de uitslag of het resultaat zelf; het gaat om de relaties, oorzaken, beloop en afhankelijkheden die ten grondslag liggen aan een verschijnsel. Het verschil met interpretatie ligt in de focus: contextualisatie levert achtergrondinformatie, terwijl interpretatie probeert betekenis of waarde aan de informatie toe te kennen.

Context kan historisch, sociaal, cultureel, geografisch, economisch en technologisch van aard zijn. Contextuele informatie omvat vaak bronnen, tijdsperioden, actoren en relevante omstandigheden die helpen de betrouwbaarheid, generaliseerbaarheid en relevantie van bevindingen te beoordelen.

Methoden zijn onder meer het verzamelen van relevante bronnen, het opstellen van chronologie, vergelijkingen met soortgelijke gevallen, en het expliciet aangeven welke contexten wel of niet worden meegenomen. In datawetenschap en informatiemanagement wordt contextualisatie bovendien ondersteund door metadata, procesbeschrijvingen en annotaties om de herhaalbaarheid te vergroten.

Toepassingen zijn breed: in onderwijs helpt contextualisatie leren door feiten te koppelen aan hun betekenisvolle achtergrond; in de media voorkomt contextuele misverstanden door feiten in een ruimere context te plaatsen; in beleid helpt context de effecten van maatregelen beter in te schatten.

Noot is dat contextselectie bias kan introduceren. Transparantie over welke contexten zijn betrokken en waarom, is essentieel om evaluatie en kritisch begrip mogelijk te houden.