buitengebieden

Buitengebieden is de aanduiding die in de Nederlandse ruimtelijke planning wordt gebruikt voor het gebied buiten de bebouwde kom van een gemeente of stedelijk gebied. Het omvat landbouwgronden, natuur- en recreatiegebieden, bosbewerkt land en verspreide bebouwing zoals boerderijen en kleine dorpskernen. In vergelijking met stedelijke kerngebieden kent het buitengebied een lagere bebouwingsdichtheid en een grotere ruimtelijke variatie.

De landschappelijke inrichting bestaat meestal uit akkers, weiden, bospercelen en waterpartijen, gegroepeerd langs landwegen en erfgronden. Het gebied kent vaak grote open ruimte en een hogere ecologische waarde vanwege de verbindingen tussen natuurgebieden en de omgang met water en kleinschalige landschapselementen.

Functies van het buitengebied zijn onder andere agrarische bedrijfsvoering, natuur- en landschapsbeheer, en recreatie. Wonen komt vooral voor in verspreide boerderijen of kleine dorpskernen langs de randen van het buitengebied, terwijl veel voorzieningen zoals winkels, scholen en medische zorg meestal in nabijgelegen stedelijke kernen te vinden zijn.

Beleid en regelgeving in het buitengebied zijn gericht op ruimtelijke ordening, natuurbehoud en waterbeheer. Gemeenten stellen bestemmingsplannen op waarin landbouw, natuur en woonruimte meestal strikt worden gescheiden en waar bouw- en uitbreidingsmogelijkheden aan strikte voorwaarden zijn gebonden. Wegens economische en maatschappelijke ontwikkelingen spelen ook thema’s als duurzaamheid, energiewinning op landbouwgrond, toerisme en digitale infrastructuur een steeds grotere rol.

Uitdagingen en trends zijn onder meer vergrijzing en bevolkingsdaling, behoud van agrarische bedrijvigheid, behoud van biodiversiteit, en de behoefte aan betere digitale verbindingen en bereikbare basisdiensten in landelijke gebieden.