binomiaalnomenklatuur

Binomiaalnomenklatuur is het systeem voor het geven van wetenschappelijke namen aan organismen, bestaande uit twee delen: het geslacht (genus) en de soortaanduiding (epithet). Samen vormen zij een unieke naam voor elke soort. Het systeem werd in de 18e eeuw ontwikkeld door Carl Linnaeus en vormt de ruggengraat van de moderne taxonomie. Namen worden doorgaans in het Latijn gevormd en in wetenschappelijke teksten italicisch geschreven, waarbij het geslacht met een hoofdletter begint en de soortaanduiding met een kleine letter; bijvoorbeeld Homo sapiens. Soms wordt ook de auteur van de naam genoemd, bijvoorbeeld Homo sapiens Linnaeus, 1758.

De binomiaalnaam is onafhankelijk van lokale of volksnamen en blijft bestaan ondanks taalvariaties. De nomenclatuur valt onder internationale codes: de ICZN voor dieren, en de ICNafp (ook bekend als ICN) voor planten, algen en schimmels. Deze codes regelen publicatie, typebenamingen, syntaxis en hoe namen veranderen bij herclassificatie of synoniemen.

Het systeem vergemakkelijkt communicatie tussen wetenschappers wereldwijd, biedt stabiliteit bij classificaties en maakt herleidbaarheid naar type specimen mogelijk. Beperkingen zijn onder meer dat een naam weinig entiteit of fenotypische kenmerken beschrijft en kan wijzigen bij revisies op basis van nieuwe fylogenetische inzichten. Voorbeelden: Panthera leo (leeuw) en Apis mellifera (honingbij). De binomiaalnomenklatuur blijft een fundamenteel instrument voor het organiseren en vergelijken van biologisch diversiteit.