bevestigingsverbinding

Bevestigingsverbinding is een methode om twee of meer onderdelen zo met elkaar te verbinden dat zij als één geheel belastbaar blijven. Ze maakt gebruik van bevestigingsmiddelen zoals bouten en moeren, schroeven, rivetten of lijm, of van combinaties daarvan. Het doel is krachten en momenten tussen de onderdelen over te dragen en de positionering en stabiliteit te behouden tijdens gebruik.

Veelvoorkomende typen bevestigingsverbindingen zijn onder meer boutverbindingen, klinkverbindingen, gelaste verbindingen, verlijmde verbindingen, klembindingen en snap-fit verbindingen. De keuze hangt af van factoren zoals benodigde sterkte, demontagevermogen, belastingrichting (tension, afschuiving, moment), omgevingsomstandigheden en productie-eisen.

Ontwerp en beoordeling: bij een bevestigingsverbinding spelen pre-load van de bevestigingsmiddelen, wrijving tussen contactvlakken, materiaalkeuze, toleranties en corrosiebestendigheid een rol. Voor structurele toepassingen bestaan normen en rekenmethoden die rekening houden met veiligheid, betrouwbaarheid en onderhoud. In veel sectoren geldt dat de verbinding moet kunnen worden geïnspecteerd en eventueel vervangen.

Toepassingen en onderhoud: bevestigingsverbindingen komen voor in mechanische systemen, voertuigen, machinebouw, constructie, meubel- en houttoepassingen en elektronische montagemogelijkheden. Periodieke controles op losdraaiing, slijtage en corrosie zijn gebruikelijk. Montages moeten volgens specificaties worden uitgevoerd om demontage of ten minste veilig onderhoud mogelijk te maken.

Zie ook: bevestigingsmiddelen, verbinding, koppeling, laskoppeling, lijmverbinding, mechanische bevestiging.