beveiligingsclassificeringen

Beveiligingsclassificeringen zijn classificatiesystemen die bepalen welke beschermingsmaatregelen een informatie- of fysieke asset moet ondergaan om tegen diverse bedreigingen te beschermen. Ze vormen de basis voor beleidsvorming, beveiligingsopstellen en auditprocessen binnen organisaties en overheidsinstanties.

In Nederland worden beveiligingsclassificeringen vaak geïmplementeerd volgens drie hoofdbenaderingen. Ten eerste de kwalitatieve classificatie, waarbij informatiebronnen geëvalueerd worden op basis van gevoeligheid, integriteitstechnische eisen en beschikbaarheidsbehoeften. Hierbij worden doorgaans drie niveaus gebruikt: Low, Medium en High. Ten tweede een kwantitatieve, frequentie‑gebaseerde aanpak waarbij risico’s worden gemeten in termen van kans en impact op een schaal van 1 tot 5. Ten slotte een complexe matrix‑aanpak, versie van het ISO/IEC 27001-model, waarin risico’s worden orthogonaal afgezet op basis van dreiging, kwetsbaarheid en impact.

De classificaties bepalen ook de toegangsrechten. Werknemers van een “High” classificatie kunnen enkel toegang krijgen tot strikt gesekreerde systemen en fysieke locaties. Voor “Medium” en “Low” gelden minder restrictieve toegangscontroles, maar er blijft een minimumlevel van encryptie en monitoring. Naast ICT-systemen worden fysieke beveiligingsclassificaties ook toegepast op gebouwde eigendommen: kritische faciliteiten (bijv. databanken, brandstofleidingen) krijgen een “Critical” status, terwijl alledaagse faciliteiten als “Standard” worden gecategoriseerd.

Organisaties gebruiken beveiligingsclassificeringen om middelen efficiënt te alloceren, compliance‑beleid af te stemmen op wettelijke eisen (zoals de AVG, NIS‑II of ISO/IEC 27001) en om auditteams duidelijke beoordelingskaders te bieden. Door regelmatig de classificaties te herzien, kunnen organisaties hun beveiligingshouding up-to-date houden met veranderende dreigingen en technologische ontwikkelingen.

---