autoreaktywnych

Autoreaktywnych odnosi się do zjawiska autoreaktywności w immunologii, czyli zdolności układu odpornościowego do reagowania na własne antygeny. Termin dotyczy przede wszystkim limfocytów B i T, które w pewnych warunkach mogą rozpoznawać i reagować na epitopy własnych komórek i tkanek. Obecność autoreaktywnych klonów jest częścią naturalnego repertuaru immunologicznego, ale zazwyczaj jest utrzymywana pod kontrolą przez mechanizmy tolerancji, aby nie prowadziła do uszkodzeń własnych tkanek.

Główne mechanizmy ograniczające autoreaktywną odpowiedź obejmują tolerancję centralną i obwodową. Tolerancja centralna zachodzi w grasicy (dla T-lymf) i w szpiku kostnym (dla B-lymf), gdzie komórki reagujące na własne antygeny są eliminowane lub redagowane. Tolerancja obwodowa obejmuje anergię, supresję regulatorowych limfocytów T (Treg), suppressję przez inne komórki oraz recykling receptorów. Dzięki tym procesom organizm utrzymuje równowagę między zdolnością do efektywnej odpowiedzi na patogeny a ochroną przed autoagresją.

W kontekście klinicznym autoreaktywność ma znaczenie dla chorób autoimmunologicznych, takich jak cukrzyca typu 1, stwardnienie rozsiane, choroba Hashimoto czy reumatoidalne zapalenie stawów. Autoreaktywni limfocyty mogą wywoływać uszkodzenia tkanek, a autoprzeciwciała lub autoreaktywne naczynia T bywają używane w diagnostyce. Jednak autoreaktywność nie musi zawsze prowadzić do choroby; różnice w tolerancji i czynnikach środowiskowych decydują o przebiegu.