Zelfcorrectie

Zelfcorrectie is het proces waarbij iemand zijn of haar eigen fouten detecteert en corrigeert in gesproken taal, geschreven tekst of gedrag. Het kan plaatsvinden tijdens de productie van taal (onmiddellijk) of tijdens latere revisie. De kernonderdelen zijn foutdetectie, foutcorrectie en evaluatie van de aangebrachte correctie.

In taalverwerving en onderwijs is zelfcorrectie een belangrijke leerstrategie. Taalgebruikers controleren hun uitingen op grammatica, uitspraak en woordkeuze en wijzigen deze indien nodig, vaak mede op grond van feedback uit de omgeving. Bij schrijven leidt zelfcorrectie tot proofreading en redactie, waarbij meerdere revisierondes het doel zijn.

De werking van zelfcorrectie berust op metacognitieve vaardigheden zoals planning, monitoring en evaluatie, evenals op cognitieve bronnen zoals geheugen en aandacht. Effectieve zelfcorrectie wordt gestimuleerd door expliciete strategieën voor revisie, tijd en ruimte voor reflectie, en gerichte feedback. Een te grote cognitieve belasting of onjuiste aannames over eigen vaardigheid kunnen de nauwkeurigheid belemmeren. Zelfcorrectie valt ook onder bredere thema’s van zelfregulatie en kritische denkvaardigheden, waarbij leerdoelen, beoordelingen en feedbackmechanismen samenkomen om het leerproces te sturen.