Zeehonden

Zeehonden zijn zeezoogdieren die behoren tot de familie van de echte zeehonden (Phocidae). Ze hebben geen zichtbare buitenoren en bewegen zich op land vooral met hun achterpoten, terwijl ze in het water met hun voorflippers sturen. Ze zijn uitstekende duikers en jagen op vis, inktvis en schaaldieren.

Zeehonden komen voor langs kusten van gematigde en koude gebieden in de noordelijke Atlantische en Pacifische wateren. In Europa komen ze voor langs de kusten van Noorwegen, Groot-Britannië en de Waddenzee; in de Nederlandse wateren zijn ze vooral aanwezig in de Waddenzee. In Nederland komen twee soorten veel voor: de gewone zeehond en de grijze zeehond, met kolonies langs rotsachtige stranden en zandplaten.

Zeehonden brengen een deel van hun leven in zee door, maar keren regelmatig terug naar land of rotsachtige plekken om te rusten, te paren en pups verzorgd te worden. Ze jagen voornamelijk onder water op vis en inktvis; de voeding bestaat vaak uit kleinere vissoorten en schaaldieren.

Voortplanting: paartijd vindt meestal in het voorjaar plaats. De draagtijd bedraagt circa negen maanden, inclusief implantatie. Een geboren kalf wordt door de moeder zo’n drie tot vier weken gezoogd, waarna het kalf leert zwemmen en zelfstandig wordt. De levensverwachting bedraagt meestal tweeëndertig tot drieëndertig jaar in het wild.

Bescherming en bedreigingen: zeehonden zijn in veel gebieden beschermd en ook in de Nederlandse wateren; populaties kunnen worden beïnvloed door verstoring, verstrikking in netten, vervuiling en klimaatverandering. Beheersmaatregelen en monitoring helpen koloniën te beschermen en rustzones rond rookeries te handhaven.