buitenoren

Buitenoren, het uitwendige oor, bestaan uit twee hoofdonderdelen: de oorschelp (pinna) en de gehoorgang (extern gehoorkanaal). De oorschelp is een kraakbeenachtige structuur met herkenbare uitsteeksels zoals de helix, antihelix, tragus, antitragus en lobulus. De gehoorgang is ongeveer 2,5 centimeter lang bij volwassenen en eindigt bij het trommelvlies (membrana tympani). De wand van de gehoorgang bevat huid met haartjes en cerumenklieren die cerumen (oorwas) produceren, wat helpt bij bescherming en reiniging van het oor.

Functie: de buitenoren verzamelen geluidsgolven en sturen ze naar het trommelvlies. Bovendien levert de oorschelp directionele cues die helpen bij lokaalisatie van geluid, doordat de vorm van de oorschelp de spectrale samenstelling van geluid aanpast afhankelijk van de richting waaruit het komt.

Zenuwvoorziening en bloedtoevoer: de gevoelsvoorziening van de oorschelp komt voornamelijk van de nervus auriculotemporalis (tak van CN V3) en van de nervus greatauricularis (C2–C3); kleinere takken van de nervus vagus kunnen ook meewerken. De bloedvoorziening wordt verzorgd door de arteria auricularis posterior en de arteria temporalis superficialis, met veneuze drainage naar de externe jugularis.

Varianten en aandoeningen: er bestaan normale variaties in vorm en grootte van de oorschelp. Klinische aandoeningen die de buitenoren kunnen treffen zijn onder meer otitis externa (ontsteking van de gehoorgang) en cerumenimpactie (verstopping door oorwas). Congenitale afwijkingen zoals microtia kunnen voorkomen.