Winstrealisatie

Winstrealisatie is een principe uit de financiële verslaggeving dat bepaalt wanneer winst uit transacties in de resultatenrekening mag worden opgenomen. Het sluit aan bij het realisatie- of accrual-principe: winst wordt pas erkend wanneer economische voordelen zijn verworven en meetbaar zijn, en wanneer de gebonden risico’s en beloningen van de transactie zijn overgedragen. Het staat in contrast met een zuivere kasbasis die winst pas bij ontvangst van betaling erkent.

In de praktijk wordt winstrealisatie toegepast binnen verschillende standaarden voor verslaggeving, zoals IFRS en Nederlandse verslaggevingsregels. De concrete criteria voor erkenning omvatten doorgaans dat de transactie is voltooid of de dienst is geleverd en geaccepteerd; de opbrengst betrouwbaar kan worden gemeten; het waarschijnlijk is dat de economische voordelen naar de entiteit zullen toestromen; en de kosten die samenhangen met de transactie betrouwbaar kunnen worden vastgesteld. Voor de verkoop van goederen betekent dit vaak dat de significante risico’s en beloningen van eigendom zijn overgedragen; voor diensten of projecten geldt erkenning volgens de voltooiingsgraad of voortgang van de prestatie.

Praktische voorbeelden zijn onder meer het erkennen van winst bij levering van goederen met een vast bedrag of krediettermijn, of het toekennen van winst bij langlopende contracten volgens de voortgangs-methode. Winstrealisatie dient conservatisme en een juiste matching van opbrengsten en kosten, en vormt een kernprincipe van accrual accounting. Het kan verschillen van de puur kasgebaseerde benadering en varieert naar gelang jurisdictie en toegepaste verslaggevingsstandaarden.