Verontreiging

Verontreiging is een Nederlands begrip dat verwijst naar het binnendringen of ontstaan van ongewenste stoffen of agentia in een systeem, product of omgeving, waardoor de kwaliteit, veiligheid of functionaliteit wordt aangetast. Het begrip wordt toegepast in milieukunde, voedselveiligheid, gezondheidszorg en industrie. Verontreiging kan chemisch, biologisch of radiologisch van aard zijn, maar ook door fysische factoren zoals temperatuurschommelingen.

Meestal onderscheidt men tussen verontreiging (het proces of de gebeurtenis waarbij besmetting of vervuiling optreedt) en verontreiniging (de toestand waarin een systeem is aangetast). Voorbeelden zijn chemische verontreiging van drinkwater door industriële lozingen, biologische verontreiging van voedsel door ziekteverwekkers en bodemverontreiging door zware metalen. Ook kruisbesmetting in productieomgevingen vormt een vorm van verontreiging.

Beheersing en monitoring van verontreiging vereisen gerichte maatregelen. Dit omvat het monitoren van water, lucht en voedsel, regelmatige analyse van monsters, en het uitvoeren van risicobeoordelingen. Praktische maatregelen zijn bronpreventie, sanering, reinigen en classificatie of isolatie van mogelijk besmette materialen. Organisaties gebruiken contaminatiecontroleplannen en werken met normen voor maximaal toelaatbare concentraties om blootstelling te minimaliseren.

Regelgeving en beleid spelen een centrale rol bij het voorkomen en beheersen van verontreiging. In veel landen vallen verontreiging en de bijbehorende contaminanten onder milieuregels, voedselveiligheidswetten en volksgezondheidsvoorschriften. Het doel van deze regels is om de veiligheid te waarborgen, milieuschade te beperken en transparante communicatie te bevorderen. Verontreiging kan aanzienlijke economische en gezondheidsimpact hebben, waardoor preventie en snelle respons cruciaal zijn.