Selluloosatriacetaat

Selluloosatriacetaat (CTA) is een cellulose-ester waarbij vrijwel alle hydroxylgroepen van de anhydroglucose-eenheid zijn geacetyleerd. De graad van substitutie ligt doorgaans tussen 2,8 en 3,0, wat resulteert in een polymeer met drie acetylgroepen per glucose-unit. CTA vormt heldere, flexibele en thermoplastische films met een lage wateropname.

CTA wordt geproduceerd door cellulose te acetyleren met azijnzuuranhydrid in aanwezigheid van een katalysator (vaak een zuuroplosmiddel). Na de reactie wordt de polymeer gezuiverd, gedroogd en omgezet tot film- of resinvormen.

Eigenschappen zijn onder meer goede filmvormende capaciteiten, helderheid, dimensional stability en matige chemische weerstand. Het materiaal is minder ontvlambaar dan nitrocellulose en oplosbaar in diverse organische oplosmiddelen, zoals sommige acetone-achtige solventen. Door de acetylgroepen is het alsoolerend voor water en heeft het een lagere vochtopname dan onbewerkt cellulose.

Toepassingen en gebruiksgeschiedenis: CTA dient als basis voor fotografische en cinematografische films in de 20e eeuw en verving lange tijd nitrocellulose vanwege de betere veiligheid. In de textielindustrie wordt cellulose triacetaat ook gebruikt als vezel (triacetaatvezel) met een zijdeachtige glans en goede kreukherstellende eigenschappen. Daarnaast is CTA toegepast in bepaalde packaging- en beschermingsfilms.

Veroudering en veiligheid: CTA-films kunnen na verloop van tijd verouderen en azijnzuur vrijgeven (vinegar-achtige geur), wat kan leiden tot verkleuring en bros worden. Verwerking en opslag vereisen droge, koele en donkere omstandigheden om degradatie te beperken.