Recidieven

Recidieven, in criminologie vaak recidivisme genoemd, verwijzen naar het terugkeren naar strafbaar gedrag door mensen die eerder een strafrechtelijke maatregel hebben ondergaan. In de medische en verslavingszorg kan recidief slaan op het terugkeren van symptomen of problematisch gedrag na een periode van verbetering of stabilisatie.

In de criminologie wordt recidivisme meestal gemeten met drie indicatoren binnen een vastgesteld tijdvenster na vrijlating: opnieuw arresteren, herveroordeling en terugplaatsing in detentie. Deze meeteenheden variëren per land en afhankelijk van data, maar het tijdvenster is vaak twee tot vijf jaar.

Oorzaken en risicofactoren van recidief zijn divers. Individuele factoren omvatten leeftijd ten tijde van het eerste delict, ernst en aard van eerdere misdrijven, middelenmisbruik en mentale gezondheid. Omgevingsfactoren zoals werkloosheid, huisvesting en sociale netwerken spelen eveneens een rol. Beschermende factoren—zoals rehabilitatieprogramma’s, nazorg, stabiele huisvesting en sociale ondersteuning—kunnen de kans op recidief verkleinen.

Beleidsimplicaties richten zich op rehabilitatie boven straf, met nadruk op effectieve behandeling, terugkeer naar onderwijs en werk, huisvesting en langdurige nazorg. Programma’s worden geëvalueerd op hun impact op recidive, hoewel er aandacht is voor beperking in meetmethoden en vergelijkbaarheid tussen jurisdicties.

Zie ook: recidivisme, relapse.