RAIDfunctionaliteit

RAIDfunctionaliteit verwijst naar de kenmerken en mechanismen van redundante schijvenarrays (RAID) die bedoeld zijn om de beschikbaarheid, fouttolerantie en/of prestaties van opslag te verbeteren. Een RAID-configuratie combineert meerdere fysieke schijven tot één logische eenheid. Het werkt doorgaans via striping, mirroring en parity. Deze technieken leveren verschillende combinaties van snelheid, redundantie en bruikbaarheid.

Bij RAID 0 wordt data gesplitst over meerdere schijven (striping) om de lees- en schrijfsnelheid te verhogen, maar er is geen redundantie; bij uitval van één schijf kan alle data verloren gaan. RAID 1 kopieert data naar meerdere schijven (mirroring), waardoor verlies van een schijf geen data oplevert maar de opslagcapaciteit gelijk blijft met de grootste schijf; leessnelheden kunnen verbeteren. RAID 5 gebruikt gespreide pariteit over alle schijven en vereist minimaal drie stuks; het kan één schijfuitval tolereren en biedt kosten-efficiënte redundantie, maar heeft een schrijfvertraging door pariteitsberekeningen. RAID 6 is vergelijkbaar maar met twee pariteitsblokken, waardoor twee schijven tegelijk uitval kunnen overleven, ten koste van extra overhead. RAID 10 combineert striping en mirroring en biedt zowel hoge prestaties als redundantie, vereist minimaal vier schijven. Geavanceerde niveaus zoals RAID 50 en RAID 60 combineren striping met RAID-5/RAID-6-pariteit voor grotere arrays.

Data-integriteit en reconstructie is een kernelement van RAID. Bij een schijfuitval vindt rebuild plaats op basis van de overige schijven, wat tijd kan kosten en bij grote drives het risico op dataverlies kan vergroten als meerdere fouten optreden. RAID kan hardwarematig via dedicated controllers of softwarematig via het besturingssysteem worden gerealiseerd. Belangrijke overwegingen bij ontwerp zijn workload, gewenste beschikbaarheid, capaciteit en de verwachte rebuild-tijd, evenals de mogelijkheid van hot spares en monitoring.