Osteoclastactiviteit

Osteoclastactiviteit verwijst naar de activiteit van osteoclasten bij botresorptie, een essentieel onderdeel van het botremodelleringsproces dat botvolume vernieuwt en mineralisatie aanpast. Osteoclasten zijn meercellige, gehyperde cellen afkomstig van het mononucleaire monocytaire/macrofagen-lijn. Hun differentiatie en activering vereisen twee kerndoorsteurende signalen: M-CSF en RANKL. RANKL wordt geproduceerd door osteoblasten en stromale cellen; RANKL bindt aan RANK op osteoclastvoorlopercellen, wat leidt tot rijping tot rijpe osteoclasten. OPG (osteoprotegerine) fungeert als decoy-receptor voor RANKL en remt zo de osteoclastactiviteit.

Gerealiseerde osteoclasten vormen een sealing zone en een ruffled border om botmatrix aan te tasten. Ze hechten zich aan het bot via integrines, pompen protonen uit naar de resorptieput en acidifiëren zo de omgeving, wat mineralen zoals hydroxyapatiet oplost. Vervolgens worden matrixmetabolische componenten afgebroken door enzymen zoals cathepsine K en proteasen. Het resorptieproces duurt gemiddeld enkele weken en wordt gevolgd door een koppeling (coupling) naar osteoblastactiviteit, die nieuw bot gemaakt en de remodelingcyclus afsluit.

Regulatie van osteoclastactiviteit omvat hormonale en mechanische factoren: parathyroïdhormoon verhoogt RANKL, estrogenedeficiëntie verhoogt osteoclastactiviteit, calcitonine remt resorptie, en mechanische belasting reguleert door signaling pathways zoals RANKL/OPG en Wnt-communicatie. Abnormale osteoclastactiviteit draagt bij aan ziekten zoals osteoporose (verhoogde resorptie) en osteopetrose (verminderde resorptie).

Metingen van activiteit omvatten biomarkers zoals CTX/NTX, histomorfometrie met TRAP-staining en beeldvorming. Therapeutisch richten antiresorptieve middelen zoals bisfosfonaten en denosumab zich op het remmen van osteoclastactiviteit.