Ontstekingsdarmaandoeningen

Ontstekingsdarmaandoeningen, vaak afgekort als IBD (Inflammatory Bowel Disease), omvatten een groep chronische aandoeningen die worden gekenmerkt door langdurige ontsteking van het spijsverteringskanaal. De twee meest voorkomende vormen zijn de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa. De ziekte van Crohn kan elk deel van het spijsverteringskanaal aantasten, van de mond tot de anus, terwijl colitis ulcerosa voornamelijk de dikke darm (colon) en de endeldarm (rectum) aantast.

De exacte oorzaak van ontstekingsdarmaandoeningen is nog niet volledig begrepen, maar men vermoedt dat een combinatie van genetische aanleg, een ontregelde immuunreactie en omgevingsfactoren een rol speelt. Het immuunsysteem valt hierbij ten onrechte het eigen spijsverteringskanaal aan, wat leidt tot ontsteking. Symptomen kunnen sterk variëren, maar omvatten vaak diarree, buikpijn, gewichtsverlies, vermoeidheid en bloed in de ontlasting.

De diagnose van IBD wordt gesteld op basis van een combinatie van medische geschiedenis, lichamelijk onderzoek, bloedonderzoek, ontlastingsonderzoek, endoscopie en beeldvormende technieken zoals CT-scans of MRI-scans. Er is momenteel geen genezing voor ontstekingsdarmaandoeningen, maar behandelingen zijn gericht op het verminderen van ontsteking, het verlichten van symptomen en het verbeteren van de levenskwaliteit van patiënten. Dit kan medicatie, veranderingen in dieet of levensstijl, en soms chirurgie omvatten. Het beheer van IBD is vaak een levenslang proces met periodes van remissie en opflakkeringen.