Nettocapaciteit

Nettocapaciteit is de bruikbare capaciteit van een systeem, meestal op het gebied van elektriciteit, die daadwerkelijk kan worden geleverd aan een afnemer of aan het net. Ze houdt rekening met verliezen en beperkingen die zich voordoen in de praktijk, in tegenstelling tot de geïnstalleerde of bruto capaciteit waarvoor het systeem technisch in staat is onder ideale omstandigheden.

In de energiesector wordt vaak onderscheid gemaakt tussen geïnstalleerde (nameplate) capaciteit en nettocapaciteit. De geïnstalleerde capaciteit is de theoretische maximale output bij optimale omstandigheden. De nettocapaciteit geeft aan wat er werkelijk geleverd kan worden, na aftrek van verliezen in transformatoren en transmissie, en na rekening te houden met de dagelijkse werking van het apparaat, zoals het verbruik van eigen systemen (auxiliaries) en de algemene beschikbaarheid.

Berekening: nettocapaciteit is doorgaans de bruto geïnstalleerde capaciteit minus verliezen door apparatuur en netwerken, minus deling door factoren zoals temperatuur- en leeftijdsderating en beschikbaarheidsverliezen. In praktijk geven leveranciers en regelgevende instanties vaak nettocapaciteit aan als de capaciteit die daadwerkelijk aan het net geleverd kan worden onder normale operationele omstandigheden.

Toepassingsnuances:

- Voor elektriciteitscentrales omvat nettocapaciteit de hoeveelheid elektriciteit die beschikbaar is nadat de eigen verbruikssystemen zijn afgetrokken en rekening is gehouden met onderhoud.

- Voor opslagbatterijen verwijst nettocapaciteit naar de hoeveelheid energie die beschikbaar is voor levering, rekening houdend met efficiëntie en diepte-ontlading.

Belang: nettocapaciteit is essentieel voor planning, betrouwbaarheid en marktbewerking in de elektriciteitssector, omdat het een realistischer beeld geeft dan de geïnstalleerde capaciteit. Zie ook: geïnstalleerde capaciteit, capaciteitfactor, de-rating, beschikbaarheidsfactor.