Netcongestie

Netcongestie, of netwerkcongestie, verwijst naar een situatie waarin de vraag naar netwerkbronnen op een of meer knooppunten groter is dan de beschikbare capaciteit, waardoor vertraagde verzending en verhoging van pakketverlies kunnen optreden. Het kan voorkomen op verschillende lagen van een computernetwerk, zoals het lokale netwerk, het bedrijfsnetwerk en het Internet. Het is niet per definitie het gevolg van een gebrek aan capaciteit: inefficiënte routering, falende buffers, of plotselinge verkeerspiek kunnen ook bijdragen.

Oorzaken van netcongestie zijn onder meer piekbelasting door bursty verkeer (bijv. videostreaming of back-ups), plotselinge verkeerspieken (flash crowds), misconfiguraties (zoals verkeerde QoS-instellingen), beperkte bandbreedte op knooppunten of toegangspaden, variabiliteit in draadloze verbindingen en netwerkonderbrekingen. Ook deniële aanvalsvormen en Bufferbloat dragen bij aan de perceptie van congestie.

Signalen en gevolgen van netcongestie zijn onder meer hogere eindgebruikerslatentie (RTT), jitter, pakketverlies en hertransmissies, wat de bruikbaarheid van toepassingen zoals videoconferenties of gaming verlaagt. Meten gebeurt via statistieken zoals bandbreedtebenutting, gemiddelde en pieklatentie, pakketverlies en TCP-gedrag (bijvoorbeeld toenemende RTT en duplicaat-ACKs). ECN-ondersteuning kan congestie markeren zonder direct tot verlies te leiden.

Oplossingen en beheer van netcongestie omvatten congestiebeheersing zoals TCP-congestiecontrole (slow start, congestion avoidance; algoritmen als Reno of Cubic). Qua routering en buffering kunnen queue-managementtechnieken als RED (Random Early Detection) en ECN congestie eerder signaleren. QoS en traffic engineering helpen bij prioriteitsverdeling en shaping/policing. Bij groei van verkeer worden vaak capaciteit uitgebreid, betere routering of segmentatie van verkeer toegepast. In draadloze netwerken zijn efficiënte media-toegangscontrole en scheduleringsmechanismen cruciaal om congestie te beperken.