Labelrichtlijnen

Labelrichtlijnen zijn sets van regels en aanbevelingen voor het ontwerp, de inhoud en de presentatie van etiketten op producten. Ze zijn bedoeld om informatie helder en eenduidig over te brengen, de consumentenveiligheid te vergroten en de naleving van nationale en internationale regelgeving te vergemakkelijken.

De toepassing is breed en strekt zich uit over sectoren zoals voeding, cosmetica, chemische producten, medicijnen, textiel en consumentenelektronica. In elke sector bepaalt regelgeving welke informatie aanwezig moet zijn, bijvoorbeeld ingrediënten, waarschuwingen, nettoprijs en houdbaarheidsdata, gebruiksaanwijzingen en herkomst.

Een labelrichtlijn bevat ontwerp- en taalvoorschriften zoals minimale lettergrootte, leesniveau, pictogrammen en kleurcontrast, standaardvermeldingen (zoals productnaam, hoeveelheid, batch- of lotnummer) en vereisten voor meertaligheid. Daarnaast kunnen etiketteringsnormen icons of symbolen voorschrijven die door internationale gemeenschappen zijn gestandaardiseerd.

Naleving wordt vaak afgedwongen door wet- en regelgeving en kan ook vrijwillige normen omvatten van industriële of regionale organisaties. Voorbeelden zijn de EU-regeling betreffende voedselinformatie aan consumenten (1169/2011), het Globaal Geharmoniseerd Systeem van Classificatie en Etikettering van Chemicaliën (GHS) en REACH-gerelateerde etiketteringsregels. Inspectie en handhaving dragen bij aan kwaliteitscontrole en consumentenbescherming.

Ontwikkeling van labelrichtlijnen gebeurt doorgaans via betrokkenheid van belanghebbenden, risicobeoordeling en testing, met periodieke herzieningen om veranderingen in producten, wetgeving of technologie bij te houden.