Interventieeffectiviteit

Interventie-effectiviteit is de mate waarin een interventie in de praktijk tot de gewenste resultaten leidt onder realistische omstandigheden. Het richt zich op externe validiteit: of de bevindingen uit een proef ook gelden buiten de onderzoeksomgeving, in diverse populaties en settings.

Het begrip verschilt van efficacy (efficaciteit) dat meestal in streng gecontroleerde proefomgevingen wordt onderzocht. Efficaciteit meet wat een interventie onder ideale条件 bereikt; interventie-effectiviteit meet wat het bereikt in routinezorg of alledaagse implementaties.

Onderzoek naar interventie-effectiviteit doet vaak een beroep op pragmatische trials, observationeel onderzoek, quasi-experimentele ontwerpen of analyses met data uit de praktijk. Belangrijke kenmerken zijn minder strikte inclusiecriteria, variatie in implementatie en in realistische settings.

Factoren die effectiviteit bepalen zijn onder meer implementatiekwaliteit, fidelity, bereik (wie de interventie krijgt), context, voldoende middelen en duur van follow-up. Frameworks zoals RE-AIM worden toegepast om bereik, effectiviteit, adoptie, implementatie en behoud te evalueren.

Voorbeelden zijn vaccinatieprogramma's in de praktijk, school- en community-programma's, en digitale gezondheidsinterventies die in de praktijk zijn beoordeeld.

Interpretatie vereist voorzichtigheid: confounding, selectie bias, variabiliteit tussen settings en meetproblemen kunnen de resultaten beïnvloeden.

Interventie-effectiviteit speelt een cruciale rol in beleid en besluitvorming, omdat het de toepasbaarheid en schaalbaarheid van interventies onderstreept. Het is een kernonderwerp binnen implementatie-onderzoek en public-health-onderzoek.