Insinueren

Insinueren is een Nederlands werkwoord met de kernbetekenis: indirect of via een subtiele hint iets laten vermoeden of ergens op wijzen, meestal een negatieve beschuldiging of oordeel. Het gaat vaak om het impliceren van iets zonder het expliciet te zeggen, en de insinuatie kan als kwetsend of misleidend worden ervaren, vooral wanneer ze wordt gebruikt om iemands integriteit in twijfel te trekken.

Het woord gaat terug op het Latijnse insinuare, via het Franse insinuer, en verwijst naar iets dat langs een schijnbaar onschuldige weg iemands gedachten binnensluipt. In het Nederlands wordt insinueren vaak gevolgd door een bijzin met een dat- of vergelijkbare inhoud: bijvoorbeeld “Hij insinuert dat er omkoping speelde” of “Zij insinueren dat de resultaten onbetrouwbaar zijn.”

In de praktijk komt insinueren veel voor in politieke, juridische of journalistieke contexten, waar men via insinuaties een bepaalde interpretatie of schuld probeert te suggereren zonder directe beschuldiging te uiten. Een gerelateerde term is insinuatie, het zelfstandig naamwoord voor de daad of het resultaat van zo’n veronderstelling. Een aanverwant bijvoeglijk naamwoord is insinuerend, dat duidt op de toon of stijl die op die insinuatie aanzet.

Zie ook: insinuatie, impliceren, suggereren, insinuerend.