Impulsresponsmetingen

Impulsresponsmetingen zijn een methode om de impulsrespons van een systeem vast te leggen. De impulsrespons h(t) beschrijft hoe het systeem reageert op een korte excitatie en bevat informatie over tijdvertraging, demping en frequentiegedrag. In de akoestiek en in signaaltoepassingen gaat men uit van een lineair tijdinvariant model.

Meetechnieken maken gebruik van verschillende stimuli. Een echte impuls kan worden gegenereerd door een korte fysieke slag of knal, maar vaak worden synthetische stimuli gebruikt zoals een Maximum Length Sequence (MLS) of een exponentiële sine sweep (ESS). De stimulus wordt afgespeeld via een luidspreker en de respons wordt opgenomen met een of meerdere microfoons. De meetopstelling vereist kalibratie en een gecontroleerde omgeving om ruis en reflecties te beheersen.

De gemeten respons wordt gedeconvolveerd met de stimulus om de impulsrespons h(t) te verkrijgen. ESS-methoden kunnen naast de impulsreactie ook niet-lineaire bijproducten opsporen. De impulsrespons kan vervolgens in het frequentiedomein worden geanalyseerd door een Fourier-transformatie, wat de frequentierespons H(f) oplevert. Ook kunnen parameters zoals RT60 uit de impulse response worden afgeleid.

Toepassingen zijn onder meer de evaluatie van kamervoorzieningen en luisterruimtes, de karakterisering van luidsprekers en microfoons, en systeemidentificatie voor audioapparatuur. Uitdagingen bij impulsresponsmetingen zijn onder meer ruis, reflecties, niet-lineair gedrag van bronnen en omgevingsgeluid. Er bestaan internationale methoden en normen die de procedures en criteria voor reproduceerbare metingen beschrijven.