Fluorelastomeren

Fluorelastomeren zijn elastische polymeren die grotendeels bestaan uit fluorhoudende monomeren en daardoor een hoge chemische resistentie en temperatuurbestendigheid bieden. De meest gebruikte typen zijn fluorocarbonrubber (FKM, ook wel FPM genoemd) en de perfluor elastomeren (FFKM). Deze rubbers worden doorgaans gecreëerd als copolymeren of terpolymeren van monomeren zoals vinylidenfluoride (VF2), hexafluoropropyleen (HFP) en tetrafluorethyleen (TFE).

Eigenschappen en prestaties

Fluorelastomeren beschikken over uitstekende weerstand tegen brandstoffen, mineralen- en synthetische oliën, en veel chemicaliën bij hoge temperaturen. Ze behouden flexibele eigenschappen over een breed temperatuurbereik, vaak ongeveer van -20 tot +200 °C, met sommige grades die kortstondig hoger kunnen blijven. FFKM biedt nog bredere chemische weerstand en hogere hittebestendigheid, maar tegen een aanzienlijk hogere prijs. Nadelen zijn onder meer minder goede weerstand tegen sommige polarere oplosmiddelen (zoals sterke ketonen en esters bij hogere concentraties) en beperkte flexibiliteit bij extreem lage temperaturen in vergelijking met sommige andere elastomeren. Kosten en verwerking zijn ook factoren; fluor elastomeren vereisen doorgaans gespecialiseerde vulkanisatie (meestal organische peroxides) en hoge verwerkingstemperaturen.

Toepassingen

Fluorelastomeren worden veel ingezet voor afdichtingen, O-rings en pakkingen in autosector (brandstof- en olie-systemen), luchtvaart en automobiele motoren, chemische processing en apparatuur die agressieve chemicaliën en hoge temperaturen moeten weerstaan. Ze worden ook op maat gemaakt voor medische en farmaceutische toepassingen waar chemische inertie vereist is.

Beperkingen en overwegingen

Hoewel ze uitstekende chemische stabiliteit bieden, zijn fluor elastomeren duurder en ingewikkelder te verwerken dan veel andere rubbers. Voor sommige polarere oplosmiddelen of extreem lage temperaturen kunnen alternatieven geschikter zijn.