Excitatiesequentie

Excitatiesequentie is een term uit de wetenschap die verwijst naar een geplande volgorde van stimuli bedoeld om een systeem op gecontroleerde wijze te prikkelen. Het begrip wordt in verschillende vakgebieden gebruikt, waaronder de neurofysiologie, fotochemie en signaalverwerking. Het doel is vaak om de responsketen te bepalen, drempels voor excitatie vast te leggen of dynamische processen zoals adaptatie en plasticiteit te onderzoeken.

In de neurofysiologie en neurowetenschappen worden excitatiesequenties gebruikt om neuronale activiteit op te wekken. Voorbeelden zijn korte elektrische pulsen, een reeks pulsen (train) of complexe patronen zoals bursts of ritmische stimulatie. Door variatie in amplitude, duur en tussenpozen kan men responsiviteit, synaptische versterking of vermoeidheid observeren.

In fotochemie en spectroscopie verwijst de term naar een reeks van korte lasers of lichtpulsen die een molecuul in een aangeslagen toestand brengen en vervolgens opvolgende pulsen gebruiken om relaxatie of overgangsfasen te volgen. Ook in calibratie- en testtoepassingen van sensors komt het voor.

Het ontwerp en de uitvoering omvatten de keuze van amplitude, duur, interstimulusinterval, herhalingstempo en totale duur, evenals mogelijke jitter of variatie tussen stimuli. Belangrijke overwegingen zijn veiligheid, schade aan weefsel, artefacten en de reproduceerbaarheid van de metingen.

Resultaten worden meestal geanalyseerd aan de hand van responsgraad, latentie, amplitude en verandering in reactie over herhalingen. Het vergelijken van meerdere trials en controles is gebruikelijk om systematische bias uit te sluiten.