Elektronenfusie

Elektronenfusie is geen gangbaar wetenschappelijk begrip in de kernfysica of atoomfysica. De term komt wel voor in populaire of fringe-literatuur en kan verschillende betekenissen dragen, variërend van speculatieve ideeën tot misvattingen over hoe elektronische processen de kernfusie zouden kunnen beïnvloeden.

In de wetenschappelijke literatuur verwijst fusie meestal naar het samensmelten van kernen (kernfusie). Elektronen zelf fuseren bij bekende interacties niet met elkaar of met kernen om een stabiel, zwaarder deeltje te vormen. Elektronen kunnen wel een rol spelen bij processen die de kans op fusie beïnvloeden door elektronenscherming in plasma, maar die effecten veranderen de kernfusie-energiebarrière niet op een manier die als "elektronenfusie" zou worden gezien. Bestaande benaderingen die proberen kernfusie te vergemakkelijken met elektronische middelen bestaan uit concepten zoals elektronenscherming of muon-catalyzed fusion; deze worden apart bestudeerd en blijven omstreden.

Een aanverwant maar verschillend verschijnsel is positronium, een kortstondige binding van een elektron en een antielepton (positron) die uiteindelijk tot annihilatie leidt. Dit is geen fusie tot een zwaarder deeltje en heeft geen duurzame toepassing voor energieopwekking.

Historisch gezien heeft de term elektronenfusie geen vaste status in peer-reviewed vakliteratuur en wordt ze vooral gebruikt in minder strikte contexten. In recente en betrouwbare bronnen blijft kernfusie het juiste kader voor discussies over het samensmelten van kernen, terwijl elektronische effecten vooral worden bestudeerd als moderatie van de reactie-omstandigheden of als conceptuele hulpmiddelen.

Zie ook: kernfusie, elektronenscherming in plasmas, muon-catalyzed fusion, positronium.