Elektriciteitsdistributieleidingen

Elektriciteitsdistributieleidingen vormen het deel van het elektriciteitsnet dat elektriciteit levert aan eindgebruikers. Ze fungeren als de laagspannings- en middenspanningsgedeelten van het netwerk, die aansluiten op transformatoren en vervolgens naar woningen, bedrijven en instellingen leiden. Het distributienet ontvangt elektriciteit van hoog- of middenspanningslijnen bij onderstations en zet die spanning om tot bruikbare niveaus voor einddistributie.

Distributieleidingen bestaan in twee hoofdtypen: bovenleidingen (overhead) en ondergrondse kabels. Bovenleidingen lopen langs straten op houten palen of metalen torens; ondergrondse kabels liggen in kabelsleuven of -kanalen onder de grond, vaak in stedelijke gebieden om ruimte en visuele impact te beperken.

Een primaire distributie- of middenspanningsnet voert doorgaans spanning tussen circa 10 en 35 kV, waarna een of meer transformatoren de spanning verlagen tot 0,4 kV (400 V) of 230/400 V voor eindgebruik.

Belangrijke onderdelen zijn geleiders (veelal aluminium of aluminium met staal kern), isolatoren, schakelkasten, verdeelstations en beveiligings- en ontstoringsapparatuur. Netbeheerders dragen de verantwoordelijkheid voor aanleg, onderhoud en incidentrespons, met aandacht voor veiligheid, betrouwbaarheid en de kwaliteit van de levering.

Distributienetten worden beïnvloed door weersomstandigheden, veroudering en de toenemende aanwezigheid van decentrale opwekking zoals zonne-energie. Dit stimuleert investeringen in monitoring, automatisering en ondergrondse inpassing, en vereist planning op netcode-niveau om storingen te beperken en de veerkracht te verhogen.