Eindsterkte

Eindsterkte is de maximale trekspanning die een materiaal kan weerstaan voordat het breekt. In het Engels wordt deze eigenschap vaak aangeduid als ultimate tensile strength (UTS). De eindsterkte wordt meestal bepaald met een trekproef volgens normen zoals ISO 6892-1 (voor metalen) of ASTM D638 (voor kunststoffen). Tijdens de proef wordt een proefstuk onder toenemende trekbelasting gebracht en worden spanning en rek geregistreerd. De eindsterkte is de hoogste spanning die in de spanning-rek-curve wordt bereikt voordat het materiaal breekt.

De eindsterkte is niet hetzelfde als de yield strength (reksterkte), die de spanning aangeeft waarbij het materiaal voor het eerst plastisch vervormt. Voor veel materialen ligt de yield strength aanzienlijk lager dan de eindsterkte; het verschil tussen beide waarden geeft de ductiliteit van het materiaal weer. Een materiaal met een grote marge tussen yield strength en eindsterkte vertoont doorgaans veel plastische vervorming voordat het breekt, terwijl een kleiner verschil wijst op bros gedrag.

Waarschijnlijkheid en variatie: eindsterkte is sterk afhankelijk van het materiaaltype (metaal, kunststof, keramiek), van temperatuur, snelheid van belasting en de aanwezigheid van defecten of korstjes in het materiaal. De waarde wordt uit proefdata afgeleid en uitgedrukt in MPa (N/mm2). In datasheets van materialen wordt de eindsterkte vaak gerapporteerd, naast andere mechanische eigenschappen, zodat ontwerpers en engineers materialen kunnen vergelijken en veiligheidsfactoren kunnen toepassen.