Defibrillatie

Defibrillatie is een medische behandeling waarbij een gecontroleerde elektrische schok aan het hart wordt toegediend om een levensbedreigende hartritmestoornis te herstellen. Het doel is een herstel van een effectieve pompfunctie bij ritmen die snel kunnen leiden tot hartstilstand, met name ventriculaire fibrillatie (VF) en pulseloze ventriculaire tachycardie (VT).

Externe defibrillatie wordt toegepast met defibrillatoren die via elektroden op de borst wordt geplaatst. De schok levert een korte, hoge energie en probeert de elektrische activiteit van het hart te resetten zodat een normale hartslag terugkeert. Implantabele cardioverter-defibrillatoren (ICD) bevinden zich onder de huid en volgen het hartritme continu; zij kunnen automatisch schokken toedienen bij gevaarlijke ritmes en daarmee plotselinge hartdood voorkomen.

Toepassing en context: defibrillatie maakt deel uit van de reanimatie bij hartstilstand. Bij VF of VT zonder pols is schok doorgaans een cruciale stap, vaak in combinatie met reanimatie enCPR. Bij asystolie of pulseloze elektrische activiteit (PEA) is defibrillatie doorgaans niet effectief; andere maatregelen zoals CPR, zuurstoftoediening en behandeling van onderliggende oorzaken blijven noodzakelijk.

Effectiviteit en veiligheid: snelle toediening vergroot de kans op terugkeer van spontane circulatie en overleving. Mogelijke bijwerkingen zijn huid- en weefselschade ter plaatse van de elektroden en, in zeldzame gevallen, aritmieën. Defibrillatie is een kernonderdeel van moderne reanimatie en hartzorg, met opties voor zowel extern gebruik als implantatie.