Beeldsteganografie

Beeldsteganografie is een tak van steganografie waarbij informatie in digitale afbeeldingen wordt verborgen zodanig dat de aanwezigheid ervan voor een onverwachte kijker onzichtbaar blijft. Het doel is om een boodschap, een wachtwoord of een bestand te verbergen in een coverbeeld zonder noemenswaardige wijzigingen aan het beeld te laten zien. In tegenstelling tot watermerken wordt bij beeldsteganografie meestal geprobeerd de inhoud moeilijk detecteerbaar te maken, terwijl bij watermerken de aanwezigheid en integriteit van een eigendomsteken centraal staan.

De meest genoemde benaderingen situeren zich in twee categorieën. In de ruimtelijke (spatial) domain worden bijvoorbeeld stukjes gegevens in de minst significante bits van pixelwaardes ondergebracht, of in kleurdnullable pixels en kanaalinteracties. In de transformatie-domain worden signalen gemodelleerd in hogere frequentiecomponenten, bijvoorbeeld via DCT bij JPEG of DWT bij andere formaten, zodat informatie in bewerkingen die door compressie minder aangetast worden, kan worden verborgen. Adaptieve methoden stemmen de embedding af op de inhoud van het beeld om onzichtbaarheidsverlies te beperken.

Belangrijke overwegingen zijn capaciteit, robuustheid en detectiegevoeligheid. Een hoger verborgen payload kan de kwaliteit van het beeld negatief beïnvloeden of detecteerbaar maken door steganalyse-technieken. JPEG- en PNG-bestanden vertonen verschillende uitdagingen: lossy compressie bij JPEG kan verborgen data vernietigen, terwijl lossless PNG minder kwetsbaar is maar extra zorg vereist bij opslag en overdraging.

Toepassingen variëren van covert communicatie en privacy tot copyrightbescherming en watermarking; beide kunnen elkaar overlappen maar dienen verschillende doelen. Voorts speelt ethiek en wetgeving een rol bij het gebruik van beeldsteganografie. Nieuw onderzoek omvat ook machine learning-gebaseerde methoden die patronen in beelden beter kunnen benutten.