BETMethode

De BET-methode (Brunauer-Emmett-Teller) is een methode uit de materiaalkunde om de specifieke oppervlakte van een vast materiaal te bepalen via gasadsorptie. De methode is genoemd naar Brunauer, Emmett en Teller, die deze theorie in 1938 introduceerden.

Principe en theorie: De BET-methode maakt gebruik van de adsorptie van een inert gas (meestal stikstof) op het oppervlak van een monstersample bij cryogene temperatuur (~77 K). De adsorptiegegevens vormen een isotherm die wordt geanalyseerd met de BET-vergelijking: p/[v(p0-p)] = 1/(v_m C) + (C-1)/(v_m C) · (p/p0). Hier is v het geadsorbeerde volume, p/ p0 de ladende drukverhouding, v_m het volume dat nodig is voor één monolijnlaag en C een parameter gerelateerd aan de enthalpie van adsorptie. Uit de BET-plot worden v_m en C bepaald. De specifieke oppervlakte S wordt berekend uit v_m, de Avogadro-getal en de oppervlakte van een adsorptiemolecuul (bijv. stikstof ≈ 0,162 nm²): S = (v_m · N_A · a_m) / m, waarbij m de monstersmassa is.

Proceduresectie: Het monster wordt vooraf ontgast om aanwezige stof en oplosmiddelen te verwijderen. Vervolgens wordt een adsorptie-isotherm gemeten bij 77 K (meestal N2 of Ar). Een geschikte regio van de isotherm (veelal p/p0 ≈ 0,05–0,30) levert v_m en C op, waarna de specifieke oppervlakte wordt berekend.

Toepassingen en beperkingen: De BET-methode is veel toegepast voor koolstoffen, actieve kool, katalysatoren, keramische materialen, MOFs en andere porieuze materialen. Een beperking is dat de methode vaak minder betrouwbaar is voor sterk microporeuze materialen; voor microporiteit worden aanvullende methoden zoals t-plot of DFT-analyse toegepast.