Asteroidien

Asteroïden, ook wel asteroidien genoemd, zijn kleine tot middelgrote rotsachtige objecten die om de Zon draaien. De grootste bevinden zich in de hoofdgordel tussen Mars en Jupiter; zij variëren van enkele meters tot honderden kilometers in diameter. De meeste bestaan uit koolstofrijke materialen, silicaten en metalen. Typen worden geclassificeerd op basis van chemische samenstelling, met C-types (koolstofrijk), S-types (silicaatrijk) en M-types (ijzerhoudend). Asteroïden worden beschouwd als overblijfselen uit de vroegste fasen van het zonnestelsel, gevormd nadat planeten nog in wording waren; hun groei werd gestopt door de gravitationele invloed van Jupiter.

De eerste asteroïde die waargenomen werd, Ceres, werd in 1801 door Piazzi ontdekt en werd aanvankelijk als planeet beschouwd; later kreeg het de aanduiding van asteroïde en wordt Ceres tegenwoordig erkend als dwergplaneet. De term asteroïde komt uit het Grieks en betekent ‘sterachtig’, omdat ze in vroege telescopen sterretjes leken.

Naast de hoofdgordel vormen sommige asteroïden nabij- en in de buurt van de aarde, en worden Near-Earth Objects (NEO’s) genoemd; ze kunnen banen kruisen die de aarde passeren. Veel asteroïden vormen families, ontstaan door botsingen die een gemeenschappelijke oorsprong delen. Een bekende bevestiging van satellieten bij asteroïden is de ontdekking van de maan Dactyl die om de planetoïde Ida draait, aangetoond door de Galileo-missie in 1993. De missie Dawn onderzocht de grote asteroïden Vesta en Ceres in de jaren 2010 en 2015.

Onderzoek naar asteroïden levert informatie op over de samenstelling van de vroege zon en biedt potentieel toekomstige ruimtegrondstoffen. Tegelijkertijd vormen grote Near-Earth asteroïden een aandachtspunt voor planetaire veiligheid, en wetenschappers volgen hun banen nauwkeurig. Exploitatie is theoretisch mogelijk, maar vereist veilige en verantwoorde technologie en regelgeving.