zelfverklaring

Een zelfverklaring is een schriftelijke verklaring van een natuurlijk persoon waarin feiten, omstandigheden of intenties worden bevestigd op eigen verantwoordelijkheid. De verklaring wordt meestal door de betrokkene zelf opgesteld en kan dienen als basis voor procedures, aanvragen of toelating tot bepaalde activiteiten.

Veelvoorkomende toepassingsgebieden zijn administratieve procedures, toelating tot onderwijs of werk, gezondheids- en veiligheidsvragen, en premievergelijkingen in sommige regelgevingen. Een zelfverklaring kan vragen naar woonplaats, inkomsten, gezondheid, schulden of mogelijke aangelegenheden die relevant zijn voor een besluit van een overheidsorgaan, opdrachtgever of instelling. In sommige gevallen kan een zelfverklaring later worden getoetst of aangevuld met bewijs of een formeel document.

De juridische bindendheid van een zelfverklaring varieert per jurisdictie en situatie. Vaak geldt dat onjuistieve of misleidende informatie kan leiden tot sancties, afwijzing van de aanvraag, contractontbinding of civiel- of strafrechtelijke aansprakelijkheid. In veel gevallen is een zelfverklaring geen vervanging voor onafhankelijke controles of officiële documenten, maar kan zij wel als eerste stap dienen of als basis voor nader onderzoek.

Privacy en gegevensbescherming spelen een rol bij het afgeven van een zelfverklaring. Betrokkenen moeten weten welke gegevens worden gevraagd, hoe ze worden gebruikt en hoe lang ze worden bewaard.

Zie ook: Verklaring omtrent Gedrag (VOG), verklaring onder ede.