werkdrukbeheersing

Werkdrukbeheersing is het organiseren en uitvoeren van maatregelen om de werkdruk te beperken en zo de gezondheid en productiviteit van werknemers te beschermen. Het richt zich op zowel tijdsdruk als mentale belasting en houdt rekening met factoren zoals piekbelasting, onduidelijke rolomvang, onvoldoende hulpbronnen en wisselende werklast. Doel is voorkomen van overbelasting en het bevorderen van werkbaar werk.

Kader en verplichtingen: in Nederland valt werkdrukbeheersing onder de Arbeidsomstandighedenwet (Arbowet). Werkgevers zijn verplicht een risico-inventarisatie en -evaluatie (RI&E) uit te voeren en ook de psychosociale arbeidsbelasting (PAGO) te beoordelen. Het RI&E-proces moet leiden tot een actieplan met concrete maatregelen om risico’s te verminderen. Sectorafspraken, ondernemingsraad of medezeggenschap, en betrokkenheid van werknemers spelen een belangrijke rol bij de uitvoering en evaluatie.

Methoden en praktijken: diverse maatregelen dragen bij aan werkdrukbeheersing. Voorbeelden zijn beter taakontwerp en werkprocessen, realistische planning en capaciteitsbeheer, efficiënte roosters en pauzes, taakroulatie en herverdeling van taken, automatisering en vereenvoudiging van processen, duidelijke communicatie en verwachtingen, training en ondersteuning, en aandacht voor een gezonde werk-privébalans. Betrokkenheid van medewerkers en regelmatige evaluatie zijn essentieel.

Implementatie en monitoring: het proces omvat het identificeren van risicofactoren, het prioriteren van maatregelen, het uitvoeren van het actieplan en het monitoren van resultaten. Gebruikelijke KPI’s zijn ziekteverzuim, burn-outklachten, rekenhinder, medewerkertevredenheid en de mate van werkbaar werk. Periodieke herziening waarborgt voortdurende verbetering.

Effecten: goede werkdrukbeheersing kan leiden tot minder patiënt of klantfouten, hogere productiviteit, minder verzuim en betere tevredenheid en betrokkenheid van werknemers. Het is een continu proces waarbij organisatie en medewerkers samenwerken.