wanddiktemetingen

Wanddiktemeting, ook wel wanddikte meting genoemd, is het proces waarbij de resterende wanddikte van een structureel onderdeel op een specifieke locatie wordt vastgesteld zonder het onderdeel te beschadigen. Het behoort tot het veld van niet-destructief onderzoek (NDO) en wordt toegepast om corrosie, erosie of slijtage te kwantificeren en onderhoudsplanningen te onderbouwen.

Toepassingsgebieden zijn onder meer pijpleidingen, opslag tanks, drukvaten, schepen, bruggen en gebouwen. Het doel is het bepalen van historisch en huidig slijtage, het berekenen van corrosiesnelheden en het identificeren van kritieke zones die extra inspectie vereisen.

De meest gangbare methode is ultrasonische wanddiktemeting (UT). Een transducer laat een ultrasoon signaal in het materiaal en registreert de terugkerende golf; op basis van de tijdsduur en de akoestische snelheid wordt de wanddikte berekend. Voor contactmetingen wordt gel of vaseline gebruikt als couplant. Bij complexe geometrieën kan geavanceerde UT met phased-array of scanning worden toegepast. Andere methoden zijn magnetische wanddiktemeting (voor ferrometalen) en eddy-current wanddiktemeting (voor dunne wanden of niet-ferrometalen) en radiografische methoden in specifieke situaties. Bij coatings kan verwijdering van de coating nodig zijn om de werkelijke meting van het substraat te verkrijgen.

Resultaten worden vastgelegd in meetrapporten met locatie, gemeten dikte, gemeten onzekerheid en eventuele correctiemethoden. Met meerdere metingen over tijd kunnen corrosiesnelheden worden berekend en onderhoudsinterventies gepland. NDT-personeel dat wanddiktemetingen uitvoert, voldoet meestal aan internationale certificeringen zoals ISO 9712 of gelijkwaardige normen, en meetapparatuur wordt geijkt met referentieblokken.

Beperkingen bestaan onder andere door coating, oppervlaktekwaliteit, hoek, toegang en temperatuur, die de nauwkeurigheid beïnvloeden en correcties vereisen.