verwarmingsbron

Een verwarmingsbron is de energiebron die warmte levert aan een ruimte of gebouw via een verwarmingssysteem. De bron bepaalt mede de efficiëntie, de kosten en de milieu-impact van verwarming.

Veelvoorkomende verwarmingsbronnen zijn directe verbranding van aardgas of olie, elektriciteit via verwarmingssystemen, en warmte die via district heating wordt geleverd. Daarnaast kunnen warmtebronnen on-site worden opgewekt uit hernieuwbare bronnen, zoals zonne-energie (thermische collectoren), warmtepompen die warmte uit de buitenlucht, de aarde of water halen, en biomassa.

Zonne-energie levert warmte door middel van zonnecollectoren die een vloeistofcirculatie verwarmen. Warmtepompen gebruiken elektriciteit om warmte uit een bron (lucht, grond of water) te halen en deze naar radiatoren of vloerverwarming te brengen; ze hebben vaak een hoge efficiëntie uitgedrukt in COP. Geothermische en aquathermische systemen kunnen verwarmingsbehoefte continu ondersteunen. Biomassa-ketels en pelletketels verbranden organisch materiaal als brandstof.

Bij de keuze voor een verwarmingsbron spelen factoren als gebouwgrootte, isolatieniveau, klimaat, energiedeprijzen, beschikbaarheid van brandstoffen en milieueffect een rol. Onderhoud, veiligheid en comfort zijn eveneens van belang; bijvoorbeeld gasinstallaties vereisen regelmatige keuring en goede rook- en CO-beveiliging.

Overheidsbeleid stimuleert energiebesparing en decarbonisatie via normen, subsidies en regelgeving rond installaties en netwerken. In combinatie met efficiënte distributie en een groter aandeel hernieuwbare bronnen kan een verwarmingsbron bijdragen aan lagere kosten en minder CO2-uitstoot.