ventilatiebelasting

Ventilatiebelasting is het energie- of warmtebelasting die nodig is om de ventilatielucht in een gebouw te conditioneren naar de gewenste binnenluchtkwaliteit en comfort. Het omvat zowel de sensibele (temperatuurgerelateerde) als de latente (vochtgerelateerde) belasting van de aangevoerde buitenlucht. De hoogte van de ventilatiebelasting wordt bepaald door factoren zoals het klimaat, het aantal bewoners en hun activiteiten, de bron van binnenluchtverontreinigingen en de gekozen ventilatiestrategie.

De berekening van de ventilatiebelasting gaat uit van de ventilatieflow, vaak uitgedrukt in kubieke meters per seconde of als een ventilatieverhouding per tijd (bijv. ACH). De sensibele belasting kan worden berekend als Qs = ṁ cp,lucht ( Tinwendig - Toutwendig ), terwijl de latente belasting kan worden benaderd als Ql = ṁ hfg ( ωin - ωout ), waarbij ṁ de massavoorraad van ventilatielucht is, cp de soortelijke warmte, en ω de vochtigheidsverhouding. In de praktijk worden minimale buitenluchtstromen voorgeschreven door normen en bouwvoorschriften op basis van aantal personen, vloeroppervlak of ruimtegebruik, en de ventilatie wordt soms gestuurd door niveau van binnenluchtkwaliteit of DCV (demand-controlled ventilation).

Betekenis en toepassing: ventilatiebelasting maakt deel uit van de totale verwarmings- en koellast van een gebouw en beïnvloedt energiekosten, CO2-uitstoot en thermisch comfort. In bouwnormen en energiebalansen komen ventilatie-eisen terug, waarbij normen als referentie dienen voor benodigde buitenlucht en de bijbehorende energiekosten.

Mitigatie: maatregelen zoals warmte-terugwin (HRV/ERV), vraaggestuurde ventilatie, betere luchtdichtheid en efficiëntere ventilatieapparatuur verlagen doorgaans de ventilatiebelasting zonder afbreuk te doen aan binnenluchtkwaliteit.