tweedeprijsveiling

Tweede prijsveiling is een veilingvorm waarbij de hoogste bieder wint maar betaalt wat gelijk is aan het tweede hoogste bod. Dit contrast met een eerste-prijsveiling maakt de prijsbetaling onafhankelijk van de eigen hoogste bod, behalve voor de bepaling van de winnaar.

In een gesloten-biedingenvariant dienen deelnemers een bod in zonder de overige biedingen te kennen. De bieder met het hoogste bod wint het object, en de prijs die hij betaalt is het tweede hoogste bod (met eventuele uitzonderingen zoals een reserveprijs). Bij gelijke hoogste biedingen kan een toewijzingsregel zoals willekeurige loting worden toegepast. Als er een reserveprijs is en deze niet wordt bereikt, vindt geen verkoop plaats.

Een kenmerkende eigenschap is dat het bieden naar eer en geweten meestal de dominante strategie is: elke bieder heeft financiële prikkel om zijn ware waarde te bieden, omdat hij niet meer hoeft te betalen dan het tweede hoogste bod. In praktijksituaties kan dit veranderen door factoren zoals reserveprijzen, gemeenschappelijke waardes of onzekerheid.

Historisch gezien werd de tweede prijsveiling in theorie geïntroduceerd door de econoom William Vickrey in 1961. Het mechanisme heeft belangrijke invloed gehad op de economische literatuur en wordt in sommige beleids- en commerciële veilingen toegepast, waaronder spectrumveilingen en bepaalde vormen van elektronische veilingen die proxy biedingen gebruiken die een tweede-prijsstructuur nabootsen.

Voordelen van deze veilingvorm zijn onder meer transparantie en het stimuleren van eerlijke biedingen. Nadelen omvatten kansen op samenwerkende prijszetting, complicaties rond reserveprijzen en minder bekendheid bij deelnemers aan complexere varianten zoals combinatoriële veilingen.