transfectietechniek

Transfectietechniek verwijst naar methoden om nucleïnezuur (DNA of RNA) in cellen te brengen, zodat deze cellen genetische informatie uitdrukken of veranderen. Het doel is vaak om genfunctie te bestuderen, regulatorische elementen te onderzoeken of productie van eiwitten in cellulair onderzoek en in vivo-modellen mogelijk te maken. Transfectie kan tijdelijk zijn (transiënt) of leiden tot stabiele expressie door integratie in het genoom.

Methoden onderverdeeld in chemische en fysieke benaderingen. Chemische methoden omvatten lipide-gebaseerde transfectie (lipofectie), calciumfosfaatprecipitatie en polymer-gebaseerde systemen (bijv. PEI). Fysieke methoden omvatten elektroporatie, nucleofectie, micro-injectie en, in sommige gevallen, sonoporatie. Virale vectoren leveren soms genetisch materiaal via virale systemen, maar vallen doorgaans onder transductie en worden apart genoemd van niet-virale transfectie.

Toepassingen: functionele genanalyses, promotoractiviteit en regulatiestudies, productie van eiwitten in cellen, generatie van cellijnen met stabiele expressie, en levering van CRISPR-componenten of RNA-interferentie.

Overwegingen: efficiëntie en cytotoxiciteit variëren sterk met celtype, cargo-grootte en gekozen methode. De duur van expressie (transiënt versus stabiel) en mogelijke off-target effecten moeten worden afgewogen. Veiligheid en ethiek zijn van belang bij genetische modificatie en in vivo-onderzoek; naleving van relevante biosafety- en regelgeving is vereist.

---