termbelastingweerstand

Termbelastingsweerstand is een term uit de elektrotechniek die verwijst naar een weerstand die wordt ingezet om een controleerbare thermische belasting op een systeem of apparaat onder test te brengen. Door elektrische energie te dissiperen in de weerstand ontstaat warmte, waardoor de temperatuur van het systeem stijgt en er thermische stress wordt gesimuleerd die vergelijkbaar is met reële bedrijfsomstandigheden. De term benadrukt zowel de elektrische als de thermische rol van de component.

Constructie en werking: een termbelastingsweerstand is doorgaans een hoogwaardige, krachtige weerstand met een goed gedefinieerde waarde en een bouw die veel warmte kan afvoeren. Typische materialen zijn keramische of metalen oxide-resistoren of speciale dummy-load-behuizingen. De gekozen weerstandwaarde bepaalt samen met de beschikbare spanning of stroom de dissipatie: P = V^2/R of P = I^2R. Daardoor kan een specifieker vermogen worden bereikt onder bepaalde koelomstandigheden.

Toepassingen: gebruikt bij thermisch ontwerp en betrouwbaarheidstests om koelprestaties te valideren, derating-curves af te testen en worst-case operationele omstandigheden te simuleren (bijvoorbeeld continu belast aan het maximale vermogen of thermische cycli). In proefopstellingen fungeert het als een ballast of dummy load voor voedingen, vermogenseenheden en elektronica.

Belangrijke parameters: nominaal vermogen (Pmax), weerstandwaarde (R), toleranties, omgevingstemperatuur (Tamb) en de thermische weerstand naar de omgeving (RthJA). Verlies en temperatuurlimieten (Tjmax) bepalen de maximale toegestane dissipatie en de benodigde koeling (luchtstroom, warmteafvoer). Veiligheids- en afschermingsvoorzieningen worden vaak toegepast in praktijkopstellingen.