tekenleer

Tekenleer is het vakgebied dat zich bezighoudt met tekens en tekenprocessen: hoe betekenissen worden geproduceerd, uitgedrukt en geïnterpreteerd in taal, beeld, geluid en andere media. Het bestrijkt de structuur van tekens, de relaties tussen teken en referent, en de regels waarin betekenissen ontstaan binnen culturen en communicatiesystemen. In de praktijk wordt tekenleer vaak gezien als onderdeel van semiotiek, semiologie of signtheorie, en vindt toepassing in linguïstiek, literatuurwetenschap, antropologie, mediawetenschappen en kunstgeschiedenis.

Historisch gezien ontsproten de theorieën van tekenleer uit de fundamenten van de semiotiek in de negentiende en twintigste eeuw, met belangrijke bijdragen van Ferdinand de Saussure (het onderscheid tussen signifier en signified en het idee dat een teken een relatie is tussen taal en betekenis) en Charles Peirce (de triade van representamen, object en interpretant; de indeling in iconen, symbolen en indexes). Moderne tekenleer onderzoekt denotatie en connotatie, codes en regelsets van betekenis, en hoe context, codering en ontvanger de interpretatie beïnvloeden.

Toepassingen omvatten de analyse van teksten, beelden, reclame, films en digitale media. Onderzoekers gebruiken methoden zoals tekstanalyse, visuele semiotiek en discoursanalyse. Een kernbegrip is dat tekens nooit op zich betekenis dragen maar deel uitmaken van systemen van betekenis die cultureel bepaald en historisch veranderlijk zijn.

In onderwijs en beroepspraktijk kan tekenleer verwijzen naar de theorie van tekenen en representatie binnen kunst en vormgeving, maar ook naar de bredere studie van tekens in communicatie. Zie ook semiotiek en signtheorie.